|
|
|
Gobius @ MTC |
|
Oftewel … Maritiem Trainings Centrum…
Om 7u45 verzamelen we in Beringen aan het zwembad want het zou een dag gaan worden vol actie!
We trekken met een 13-tal Gobiussen naar Rotterdam. Hier worden we vandaag letterlijk “ondergedompeld” in een voor ons vreemde situatie. We gaan vandaag allerlei reddingstechnieken leren in een gecontroleerde omgeving onder de deskundige leiding van de mensen van Duikschool Get Wet. Zij verzorgen al 18 jaar de Maritieme Indoor Training voor watersporters uit Nederland en België. De training wordt uigevoerd op de Maasvlakte in een groot overdekt zoetwaterzwembad van Falck Nutec. Deze trainingslocatie is uniek in Nederland en de hele dag zal in het teken staan van “redden, slepen, trekken, kapseizen en overleven.” We zijn benieuwd…
Mooi op tijd stappen we tegen 10u het Beach Center Oostvoorne binnen. Hier worden we opgewacht door de verantwoordelijke van Get Wet. Hij nodigt ons alvast uit om aan te schuiven en gebruik te maken van het ontbijtbuffet. Het is er gezellig druk. Iedereen kijkt zowat naar iedereen. Wie doet er vandaag allemaal mee met de Indoor training? Wie is hier om enkel te duiken? Want ja … Het Oostvoornse Meer is in Nederland ook een druk bezocht duiklocatie. Buiten staat dan ook al menig duiker klaar om het ruime sop in te duiken. Wij, wij zijn hier vandaag voor iets totaal anders… Om 11u briefing. Een 50 - tal kandidaten luisteren aandachtig. Na de nodige uitleg en de nodige filmpjes worden ploegen van 10 gemaakt. Zeven Nederlanders “versterken” onze gelederen en wij worden ingedeeld in 2 groepen. We hebben per groep van 10 onze eigen Instructeur . Hij (of zij!) zorgt ervoor dat wij vandaag de nodige uitleg en correcte begeleiding krijgen. Er wordt ons verteld wat ons vandaag te wachten staat: een dag vol fun en spanning! We gaan ons op het einde van de dag 15 jaar jonger voelen… en morgen?? 15 jaar ouder... |
|
We verplaatsen ons naar het zwembad op ongeveer 5 minuutjes rijden. Het zwembad heeft een gemiddelde watertemperatuur van ongeveer 24 graden en is met zijn 30m lengte, 14 m breedte en 3 m diepte een imposante waterbak. In het bad staan een 7-tal standen opgesteld: de reddingsvesten en het vlot, de auto-te-water, de zodiac, het overlevingsvlot, de koordenpiste, de abseiling en het keervlot. Wij zijn er klaar voor… in ons 7 mm duikpak (met botjes maar zonder vinnen!) voegen we ons op de juiste stand bij de juiste instructeur. Een teamcaptain wordt aangeduid per groep. Hij zal ervoor zorgen dat de groep samenblijft en hij zal de nodige aanwijzingen geven zodat iedereen “in groep” heel het parcours kan afwerken. De instructeur legt ons de oefening uit en we krijgen ongeveer 20 minuten de tijd om op elke stand “ons ding te doen”. Superspannend… de sirene loeit… het startschot is gegeven. Komaan iedereen: Get Wet! |
|
Stand 1: De reddingsvesten en het vlot. Het is de bedoeling van hier te leren samenwerken: overleven aan de oppervlakte door elkaar vast te houden en in te haken. Ondertussen moet je trachten je reddingsvest aan te doen (in het water!). Tip: haak je voeten in elkaar zodat je armen vrij zijn. Daarna gaan we als een krokodil zwemmen: allemaal op de rug haak je je voeten onder de oksels van diegene achter je en je maakt een lange sliert. Je hebt je armen nu vrij en kan deze gebruiken om te “roeien”. Op aanwijzingen van onze teamcaptain leggen we een slingerend parcours af tussen de rest van de standen.
Stand 2: Auto-te-water. Hier wordt een helikoptercabine te water gelaten. 4 personen gaan zitten op een stoel, elk ingesnoerd door een gordel. De ramen zijn open en de helmen zitten stevig op ons hoofd. Een standby-duiker garandeert de veiligheid onder water. Eerst worden we “gewoon” te water gelaten. Op een tik van de instructeur mogen we de “auto” verlaten via het raam. Dit gaat goed… Voor deze stand zijn nogal wat deelnemers zenuwachtig… Daarna wordt de cabine onder water 180° gedraaid… Deze situatie is toch weer net iets anders: je bent totaal het noorden kwijt, het water schiet in je neus en het duurt allemaal net iets langer. Maar… iedereen vindt de weg naar boven (de een al wat meer proestend dan de andere). In een 3de situatie gaan de cabine in een hoek van 45° liggen. Nu is het de bedoeling van allemaal langszij en langs de onderkant uit het wrak te kruipen. Ook nu, geen problemen. Iedereen wacht rustig zijn moment af en kruipt gezwind (voor sommigen is het raampje toch net iets te nipt :-) ) door de openingen naar buiten. De sirene loeit… Op naar de volgende stand!
Stand 3: de zodiac. Op deze stand is het de bedoeling een drenkeling veilig en vooral horizontaal uit het water te trekken. We kruipen in de zodiac (en kruipen en echt het goede woord) en we trachten ondertussen de drenkeling vast te houden. De 2de redder van dienst doet eveneens verwoede pogingen om in de boot te geraken. De drenkeling moet horizontaal gered worden. We trekken en sleuren ons een breuk. De spieren beginnen nu al te verzuren… amai dat belooft! Uiteindelijk krijgen we de drenkeling aan boord. Het lijkt eenvoudig maar niks is minder waar. Na deze oefening moeten we trachten de zodiac te keren. Dit valt al bij al met de juiste techniek goed mee: koorden om de pensen, tegengewicht zetten (en dat kunnen we :-) ) en nu met ons “volle” gewicht aan de koorden gaan hangen. Yes, gelukt! |
|
Stand 4: Het overlevingsvlot. Het overlevingsvlot is een overdekt vlot met afsluitbare deuren. In het vlot zijn verschillende attributen aanwezig: een drijfanker, peddels, een wateropvangzak, een reddingsring,… Het is met deze reddingsring dat we gaan oefenen. Een van ons speelt drenkeling. De redder gaat met de reddingsring aan de bovenarm te water en tracht de drenkeling op aanwijzen van de “vlotbewoners” te gaan halen. Hij klemt de drenkeling vast en na zijn teken “binnenhalen” trekken de overigen met volle kracht aan het touw om de 2 binnen te halen. Aan de rand van het vlot moet de redder zijn slachtoffer afgeven en de redders in het vlot trachten hem met de “soptechniek” binnen te trekken. Het ziet er allemaal makkelijk uit maar de rand van het reddingsvlot is toch weer net iets hoger en net iets dikker. Maar uiteindelijk ligt iedereen na zijn redpoging uit te puffen in het vlot.
Stand 5: het klimnet. Volgens onze instructeur kan iedereen klimmen. Je moet alleen de juiste techniek gebruiken: armen dicht tegen het touw en klimmen op je benen. Klinkt simpel… niets blijkt minder waar … Met een “elegante” sprong 3 m de diepte in komen we bij het net. Het net hangt los, wiebelt en het is 3 m hoog! Tja, hoe begin je hieraan? De mannen onder ons zijn al vlug halfweg en ja, met de nodige hulp en iets rustiger komen ook de vrouwen in het gezelschap boven. Amai amai wat is het hier warm! Watertemperatuur van 24 °C … ik geloof hier niets van. We staan gewoon te koken in onze 7mm. Dit duikpak is echt niet geschikt: te dik, te warm, te onhandig! Een tropenpakje zou beter geweest zijn maar ja, niks aan te doen. De tuinslang met ijskoud water wordt door iedereen vlotjes gehanteerd en beland meer dan eens achter de nekseal… Al een geluk dat Charles meer dan een setje droog ondergoed bij heeft want met zijn droogpak is hij al zeven keer nat geweest (van het zweet!).
Stand 6: de abseiling en de koordenpiste. Hier wordt aandacht besteed aan het abseilen: met een soort klimbroek en de juiste koordentechniek geraak je veilig en vooral gecontroleerd (of juist heel erg snel hé Philip) in het water. Daar wordt je dan door een soort helikopterwinch opgehaald. Je steekt de reddingsband onder je oksels door, snoert je vast en je wordt op jouw teken “inhalen” naar boven getrokken alsof je gered zou worden op open zee door een Seaking helikopter. Goed om te doen (maar vrij pijnlijk voor de rug). Terug omhoog met het touwladder of met de klimkoord met knopen is een ander verhaal… ook hier komt de juiste techniek van pas! De meeste onder ons hebben al zo zware armen en benen dat “the way up” wel 100 m lijkt en “the way down” is dan ook de enig oplossing :-) |
|
Stand 7: Het keervlot. De laatste stand! Iedereen is op, verzuurd en dorstig… Nog even volhouden nu. Hier moeten we trachten een drijvend vlot te keren d.m.v. touwen en weer maar eens “de juiste techniek”. Je moet eerst proberen op de rand te klimmen en dan te gaan rechtstaan (op een wiebelend vlot wel te verstaan). Daarna moet je trachten zo hoog mogelijk de touwen vast te grijpen en daarbij moet je vooral proberen je naar achteren te laten vallen. Zeker niet naar voor want dan lig je op het vlot en kan je herbeginnen… Je trekt, je helt over naar achteren en het vlot zet zich dan recht en “keert”. Yes… gelukt. Nu proberen van niet verstrikt te geraken in alle touwen en van zeker niet onder het vlot terecht te komen want daar heb je maar 5cm lucht (als je het vlot al opgetild krijgt!). Met de juiste techniek lukt het vrij aardig. Zelfs het vlot keren en tegelijkertijd een drenkeling in het vlot krijgen, lukt iedereen vrij vlotjes. De sirene loeit en dit betekent het einde van de oefening en tegelijkertijd het einde van ronde 1. Ja, u leest het goed… er volgt nog een ronde 2!!
Eerst: drinken, drinken, drinken! We lijken wel uitgedroogd… De koffie en de zoete versnapering doen deugd. |
|
Tijdens de pauze kunnen we letterlijk even uitblazen en bijpraten. Buiten gaat normaal de “Vrije valboot” door voor de geïnteresseerden. Deze aluminium boot hangt op 14 m hoogte boven het water en wordt gebruikt om de bemanningen van boorplatvormen te trainen. (Een evacuatie van deze platvormen moet altijd zo snel en veilig mogelijk gebeuren). Omwille van de felle wind gaat deze optie jammer genoeg niet door…
Maar niet getreurd, je kan sowieso gaan “vallen” al is het dan “maar” van op 9 m hoogte… We mogen buiten (in open water van 10 à 12 °C!) gaan springen van een boot op een hoogte van 6 of 9 m! Van beneden lijkt 9 m “goed te doen” maar van boven uit … tja jongens … tis echt wel diep! En koud! De durvers springen en de niet-durvers springen ook (al is het iets later …)
|
|
Ronde 2…. Zo, na een korte break gaat het programma verder. We doen nu hetzelfde als in ronde 1 maar we krijgen nu voor elke stand 7 minuten. Daarbij worden er golven getoverd van 1,5m hoog, het licht gaat uit, de windturbines gaan aan, het begint te regenen… Ja, een doordeweekse dag in Nederland :-)
Alle groepen blijven dezelfde, de teamcaptain blijft ongewijzigd en het spel herbegint! Als het tijdens ronde 1 al spannend was, dan is ronde 2 gewoon “te gek”. Je waant je in open zee met hoge golven terwijl de wind tekeer gaat en de regen op je neer gutst. Het onweer met de nodige bliksemschichten maakt alles nog completer. Spannend…. Om de 7 minuten loeit de sirene en alle standen worden in een ijltempo afgewerkt… geen tijd om te drinken, superwarm, overal pijn, verzuurd maar leuk, geweldig leuk! Iedereen zet zich in om als team de “eindmeet” te halen. Iedereen steunt elkaar, iedereen trekt, sleurt, hapt lucht (of water) en tracht vol te houden. De zeeziekte slaat bij sommigen toe maar na een korte break in de buitenlucht gaat iedereen er terug tegen aan… |
